Ετικέτες

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Βαρνάβας Κυριαζής - Αποκλειστική συνέντευξη στο www.BrilliantCypriots.com

Ο Ηθοποιός, Σκηνοθέτης και Μεταφραστής κύριος Βαρνάβας Κυριαζής μιλά στο θεατρικό art e-magazine BrilliantCypriots.com για τη ζωή του, το θέατρο, τη σκηνοθεσία, τον Θ.Ο.Κ., το επίπεδο παραγωγών, ηθοποιών και ελεύθερων θεάτρων, το "Παιχνίδι του Τζιν", τα  κίνητρα του, τα επόμενα του σχέδια, τους νέους ηθοποιούς στην Κύπρο και για πολλά άλλα θέματα σε μια μεγάλη αποκλειστική συνέντευξη εφ όλης της ύλης!

Γεννήθηκε στην Αμμόχωστο.
Δραματική σχολή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.
B.A. in Theatre Studies, Empire College of State University of New York.
MPhil in Performance Practice, University of Exeter, England.
Καθηγητής στην Δραματική σχολή του Σατιρικού Θεάτρου από το 1998 μέχρι το 2007.
Από το 2007 -2012 Διευθυντής του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου.
Εκλελεγμένο μέλος Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Συνόδου των Θεάτρων (European Treatre Cinvention.) 
Διορισμένο μέλος της Κριτικής επιτροπής των Ευρωπαϊκών βραβείων Θεάτρου (Premio Europa).
Δούλεψε σαν ηθοποιός στο Θέατρο Τέχνης μέχρι το 1981. Από το 1981 μέχρι και το 2007 δούλεψε ως ηθοποιός και σκηνοθέτης στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου.
Βαρνάβας Κυριαζής – σκηνοθέτης, ηθοποιός, μεταφραστής. Πώς αποφασίσατε να ακολουθήσετε αυτούς τους δρόμους; Ποια ιδιότητα αγαπάτε περισσότερο;

Είχα ξεκινήσει από πολύ νωρίς στο σχολείο να κάνω θέατρο, στο γυμνάσιο. Η επαφή μου με το θέατρο στα μαθητικά μου χρόνια στο Α' Γυμνάσιο Αρρένων Αμμοχώστου σίγουρα με επηρέασε. Παρόλα αυτά, όταν είχα αποφασίσει -μετά το στρατιωτικό- να ακολουθήσω τις σπουδές μου (είχα μπει στο πανεπιστήμιο Αθηνών στη Φιλοσοφική Σχολή στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό), μετά από πολύ προβληματισμό αποφάσισα να μην δώσω εξετάσεις για δραματική σχολή την πρώτη χρονιά που θα πήγαινα στην Αθήνα και που ήταν το 1973. Και είπα πως θα μείνω ένα χρόνο να δω πώς είναι η ζωή της Αθήνας και μετά θα ξεκινήσω δραματική σχολή.
Μετά ήρθαν τα γεγονότα του 1974 που με βρήκαν πρωτοετή -είχα τελειώσει το Α' έτος στο πανεπιστήμιο και βρέθηκα στην Κύπρο το καλοκαίρι- και έτσι δεν μπόρεσα ούτε το 1974 να δώσω εξετάσεις για δραματική σχολή και έδωσα εξετάσεις το 1975.
Έδωσα εξετάσεις και στο Εθνικό Θέατρο και στο Θέατρο Τέχνης. Είχα περάσει και στα δύο θέατρα τις εξετάσεις μου. Στο Εθνικό όχι με υποτροφία από την Κύπρο – έδωσα εξετάσεις κανονικά όπως όλα τα παιδιά από την Ελλάδα.
Όταν μπήκα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου αποφάσισα ότι δεν μου άρεσε αυτό που έκανα εκεί. Έτσι είπα στον εαυτό μου: “Αν το θέατρο που θες να ακολουθήσεις στη ζωή σου δεν είναι αυτό, μην το κάνεις, δεν σε ενδιαφέρει”. Και έφυγα από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου μετά από ένα μήνα και πήγα στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης όπου -όπως είπα- είχα δώσει εξετάσεις και είχα περάσει κι εκεί. Ένα τελείως διαφορετικό κλίμα ανάμεσα στις δύο Σχολές. Στο Θέατρο Τέχνης είπα: “Ναι, το θέατρο που με ενδιαφέρει είναι αυτό και αυτό θα ακολουθήσω”. Και έτσι μπήκα στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.
Παράλληλα συνέχισα το πανεπιστήμιο.
Πολύ σύντομα, όμως, ήρθε μια πρόταση από τον Κάρολο Κουν να “κατέβω” στο θέατρο· να εργαστώ -όντας μαθητής- στο θέατρό του. Την εποχή εκείνη οι μαθητές που εργάζονταν στη Σχολή έπαιρναν 2,800 δραχμές και ο μισθός του επαγγελματία ηθοποιού, σύμφωνα με το συνδικαλισμό, ήταν 5,600 δραχμές. Δηλαδή οι μαθητές έπαιρναν, ουσιαστικά, το 50%. Εγώ δεν μπορούσα με το 50% διότι την εποχή εκείνη ήμουν παντρεμένος και είχα και την κόρη μου την Ερμίνα η οποία ήταν βρέφος -γεννήθηκε το 1974- και έτσι αρνήθηκα· δούλευα παράλληλα βεβαίως σε ένα εργοστάσιο. Αυτοί επέμεναν και στο τέλος μου είπαν πως θα μου δώσουν τις 5,600δρχ που έπαιρνα από το εργοστάσιο όπου δούλευα συν υποτροφία στη Σχολή – δεν θα πλήρωνα δίδακτρα στη Σχολή. Και έτσι έμεινα στο Θέατρο Τέχνης· ξεκίνησα δουλειά στο Θέατρο Τέχνης από το Φεβρουάριο του 1976 και έμεινα εκεί ως το 1981 που ήρθα στην Κύπρο.

(Ποια ιδιότητα αγαπάτε περισσότερο;)

Αγαπώ όλες τις ιδιότητες εξίσου· είτε είναι η υποκριτική -ως ηθοποιός- είτε είναι η σκηνοθεσία -ως σκηνοθέτης- είτε είναι η μετάφραση -ως μεταφραστής-, είναι ιδιότητες που πραγματικά τις λατρεύω. Και είναι ιδιότητες με ένα τρομακτικό μυστήριο, κατά την δική μου άποψη, διότι -όσο αφορά και στους τρεις αυτούς τομείς- νομίζω ότι για να κατακτήσουμε αυτούς τους τομείς δεν χρειάζεται μια ζωή, χρειάζονται πολλές ζωές. Γι' αυτό και προσπάθησα στην πορεία μου στο θέατρο να είμαι πάντα ένας καλός μαθητής, όπου κι αν βρίσκομαι και ό,τι κι αν κάνω. Κρατήθηκα μακριά από τα star systems γιατί πιστεύω ότι η υποκριτική δεν είναι επάγγελμα, είναι λειτούργημα. Και εν πλήρει επιγνώσει λέω ότι για να κατακτήσουμε την υποκριτική στο θέατρο δεν είναι αρκετή μια ζωή αλλά χρειάζονται κι άλλες· και δέκα ζωές – αν υπήρχε τρόπος να ζήσουμε δέκα ζωές. Η υποκριτική είναι ένας τεράστιος όγκος γνώσης ο οποίος δεν μπορεί να κατακτηθεί μέσα στα 70-80 χρόνια που θα ζήσουμε. Το ίδιο ισχύει και για τη σκηνοθεσία, το ίδιο ισχύει και για τη μετάφραση. Το ίδιο ισχύει, πιστεύω, για όλες τις μορφές της τέχνης: μια ζωή δεν είναι αρκετή για να κατακτήσει ο κάθε καλλιτέχνης τον τομέα το δικό του, θέλει πάρα πολλές ζωές. Και επιμένω ιδιαίτερα πάνω στο θέμα της υποκριτικής· δηλώνω αιώνια μαθητής της υποκριτικής. Κατά την ταπεινή μου άποψη εκείνος που θα πει ότι έχει κατακτήσει την υποκριτική έχει τελειώσει σαν ηθοποιός, δεν υπάρχει.


Έχετε μια λαμπρή καριέρα στο χώρο· έχετε σκηνοθετήσει και παίξει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις τόσο στο Θ.Ο.Κ. όσο και σε άλλα θέατρα. Από όλα αυτά τα χρόνια της πορείας σας ποια είναι η παραγωγή που αγαπήσατε περισσότερο και σας κάνει να νιώθετε περισσότερο περήφανος ως σκηνοθέτης αλλά και ως ηθοποιός;

Το επάγγελμα του ηθοποιού είναι ένα βασανιστικό επάγγελμα· το ίδιο ισχύει και για το σκηνοθέτη. Και είναι βασανιστικό διότι ο στόχος ενός ηθοποιού είναι να ξεπεράσει τον εαυτό του πάνω στη σκηνή. Η έννοια του να ξεπεράσω τον εαυτό μου πάνω στη σκηνή δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο παρά να αποβάλω όλα τα προσωπικά εκφραστικά μου μέσα και να βγάλω στη επιφάνεια τα εκφραστικά μέσα του ρόλου τον οποίο παίζω. Δεν είναι εύκολο πράγμα. Δεν είναι εύκολο πράγμα να το κατακτήσεις αυτό· δηλαδή να διώξεις από πάνω σου τα δικά σου προσωπικά εκφραστικά μέσα και να βγάλεις πάνω στη σκηνή τα εκφραστικά μέσα του ρόλου τον οποίο υποδύεσαι. Γι' αυτό το λόγο είπα προηγουμένως ότι η υποκριτική θέλει δέκα ζωές για να την κατακτήσουμε. Επομένως, με δεδομένη αυτή τη σκέψη και πεποίθηση -δεν είναι απλώς σκέψη-, οι στιγμές που ένας ηθοποιός νιώθει ευτυχισμένος είναι ελάχιστες· και είναι ελάχιστες διότι το να πετύχεις να ξεπεράσεις τον εαυτό σου πάνω στη σκηνή είναι πάρα πολύ σπάνιο φαινόμενο. Ως εκ τούτου οι παραγωγές στις οποίες έλαβα μέρος ως ηθοποιός και όπου ένιωσα πραγματικά ευτυχισμένος -διότι ένιωσα να αγγίζω τα όρια τού να διώχνω τα δικά μου εκφραστικά μέσα και να καταθέτω στη σκηνή τα εκφραστικά μέσα του ρόλου- ήταν ελάχιστες.
Με πολλή αγάπη θυμάμαι τον Βόιτσεκ του Μπίχνερ με έναν ανατολικογερμανό σκηνοθέτη -την εποχή εκείνη υπήρχε η Ανατολική Γερμανία- τον Αλεξάντερ Στίλμαρκ, με τον οποίο ακόμα μέχρι σήμερα έχω κάποια επαφή. Ήταν από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές που ένιωσα στο θέατρο ως ηθοποιός. Υπήρξαν και άλλες περιπτώσεις, όχι πολλές. Διότι το να συμβεί αυτό που είπα προηγουμένως είναι πολύ σπάνιο. Είναι συγκυρία πολλών πραγμάτων. Δεν είναι μόνο ο ηθοποιός· είναι και ο σκηνοθέτης, είναι και ο τρόπος δουλειάς, είναι τα πάντα γύρω. Διότι το θέατρο είναι μια συλλογική δουλειά· δεν είναι ατομική δουλειά. Ως σκηνοθέτης είμαι πολύ πιο ευχαριστημένος με τον εαυτό μου. Υπάρχουν σκηνοθετικά πολύ περισσότερες παραγωγές που τις θεωρώ καλές σκηνοθετικά παραγωγές, όπως οι Ατσαλένιες Μανόλιες -ήταν μια πολύ μεγάλη επιτυχία-, τα Παιδιά Ενός Κατώτερου Θεού -άλλη μια μεγάλη επιτυχία, όχι μόνο καλλιτεχνική αλλά και εμπορική-, οι Επτά επί Θήβας -τη θεωρώ μια πάρα πολύ καλή παράσταση, βασισμένη πάνω σε μια μελέτη τουλάχιστον 8 μηνών-... Δεν θυμάμαι τώρα άλλες παραγωγές αλλά σίγουρα υπάρχουν πολύ περισσότερες παραγωγές σκηνοθετικά παρά παραγωγές ως ηθοποιός.


Ως Διευθυντής του Θ.Ο.Κ. Καταφέρατε να δημιουργήσετε το κτήριο του κρατικού μας θεάτρου. Καταφέρατε να αποκτήσει το κρατικό μας θέατρο το δικό του σπίτι. Πείτε μας τα συναισθήματα σας για την αντιμετώπιση που τύχατε από τον Θ.Ο.Κ. και την απόλυσή σας. Φέτος σας βλέπουμε εκτός Θ.Ο.Κ.. Πώς νοιώθετε και πώς αντιδράσατε στην είδηση αυτή;

Το θέατρο είναι σκληρό προς όλους μας. Αν πω ότι η μη ανανέωση του συμβολαίου μου δεν με στεναχώρεσε θα πω ψέματα. Με στεναχώρεσε. Πιστεύω πως ο Θ.Ο.Κ. δεν μου συμπεριφέρθηκε όπως θα έπρεπε να μου συμπεριφερθεί. Από το 2012 και μετά -όταν είχα κάνει αίτηση να επαναδιεκδικήσω τη θέση του Διευθυντή- γίνανε διάφορα. Έκανα μία προσφυγή και δικαιώθηκα. Μετά προσελήφθηκα για δύο χρόνια ως ηθοποιός και φέτος είμαι εκτός Θ.Ο.Κ.. Σίγουρα δεν φιλοδοξούμε να παραμείνουμε στο Θ.Ο.Κ. ες αεί. Μια κάποια στιγμή πρέπει να φύγουμε. Νομίζω όμως πως ήταν λίγο άδικη η απόφαση του Θ.Ο.Κ.. Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος υπήρξε στο θέατρο χωρίς τις πλάτες κανενός. Είχα τις πλάτες τις δικές μου! Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος ποτέ δεν παρακάλεσε, ποτέ δεν ικέτευσε, ποτέ δεν έγλειψε για να κατακτήσει κάτι. Για αυτό είμαι περήφανος· και θα συνεχίσω να είμαι περήφανος για αυτό το θέμα. Αυτή ήταν η απόφαση του Θ.Ο.Κ.· καλοδεχούμενη αλλά για μένα λανθασμένη – από κάποιο σημείο και πέρα δεν αποφασίζει κανείς για τον εαυτό του, αποφασίζουν άλλοι για αυτόν. Η παράκληση είναι αυτοί που αποφασίζουν σε τέτοιου είδους περιπτώσεις να σταθμίζουν πολύ σοβαρά και με ωριμότητα όλες τις παραμέτρους και όλους του παράγοντες.

Για το κτήριο του Θ.Ο.Κ. τα εύσημα δεν ανήκουν μόνο σε μένα. Τα εύσημα ανήκουν και σε άλλους ανθρώπους και ιδιαίτερα στον τότε Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου, το Δημήτρη Καραγιάννη, με τον οποίο για οκτώ μήνες τρέχαμε μέρα-νύχτα για να πετύχουμε αυτό που πετύχαμε. Είμαι περήφανος γιατί επί θητείας μου και κάτω από τη δική μου ευθύνη -αλλά και την ευθύνη της Διαχειριστικής Επιτροπής της οποίας τότε ήμουνα πρόεδρος και του τότε Διοικητικού Συμβουλίου- απέκτησε ο Θ.Ο.Κ. τη δική του στέγη. Είμαι περήφανος γιατί ο Θ.Ο.Κ. σταμάτησε να είναι πρόσφυγας. Από το 1971 που ιδρύθηκε ο Θ.Ο.Κ. μέχρι και το 2012 που τέλειωσε το κτήριο, ουσιαστικά ο Θ.Ο.Κ. ήταν ένας πρόσφυγας. Νομίζω πως έγινε αρκετά καλή διαχείριση κατά τη διάρκεια του χτισίματος του κτηρίου. Κατά την ταπεινή μου άποψη είναι ένα κτήριο το οποίο άρμοζε και αρμόζει στο Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου ως κρατικό θέατρο και ελπίζω στο μέλλον ο Θ.Ο.Κ. ως κρατικό θέατρο αντί να συρρικνώνεται να μεγαλώνει και να μεγαλουργεί. Αυτό το λέω γιατί ήδη ξεκίνησε να υπάρχει μία συρρίκνωση του Θ.Ο.Κ. ως κρατικό θέατρο και αυτό έγινε βασικά εξ υπαιτιότητος της πολιτείας. Ελπίζω τον Θ.Ο.Κ. να τον κρατήσουν εκεί που ήτανε και όχι μόνο να τον κρατήσουν αλλά και να κάνουν προσπάθεια να τον μεγαλώσουν. Όσο και αν μας πίκρανε δεν παύει να είναι το κρατικό μας θέατρο. Δεν παύει να είναι το θέατρο εκείνο το οποίο καταθέτει ψυχή και τέχνη και στον κυπριακό λαό αλλά και στο εξωτερικό όσες φορές του δίνεται η ευκαιρία να παρουσιαστεί. Μακριά λοιπόν τα χέρια από το Θ.Ο.Κ.. Είναι ένα κρατικό θέατρο το οποίο πρέπει να παραμείνει ως κρατικό θέατρο και πρέπει να μεγαλώσει ως κρατικό θέατρο, ως κρατική θεατρική οντότητα και όχι να τη συρρικνώσουμε.


Ποιες θεωρείτε τις καλύτερές σας συνεργασίες στο χώρο όλα αυτά τα χρόνια; Υπήρξαν επιλογές και συνεργασίες που μετανιώσατε που τις πράξατε;

Δεν μετάνιωσα ποτέ γιατί ακόμα και μέσα από κακές συνεργασίες μαθαίνεις. Ακόμα και μια κακή συνεργασία έχει να σε διδάξει πολλά πράγματα.


Πώς βλέπετε το νέο θίασο του Θ.Ο.Κ. και τις επιλογές του ρεπερτορίου του για αυτή τη θεατρική σεζόν;

Δεν είμαι σε θέση να κρίνω τους συναδέλφους μου και ποτέ δεν το έκανα. Υπάρχει μια ομάδα νεαρών παιδιών ταλαντούχων πάνω στους οποίους ο Θ.Ο.Κ. πρέπει να επενδύσει. Η νοοτροπία και η τακτική του “προσλαμβάνουμε ένα ηθοποιό για δύο ή τρία χρόνια και μετά του δείχνουμε την πόρτα”, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι λανθασμένη επιλογή γιατί ένα κρατικό θέατρο πρέπει να κάνει επενδύσεις και επενδύεις πάνω σε ταλαντούχους ανθρώπους· είναι αυτοί οι αυριανοί πρωταγωνιστές σου οι οποίοι θα στηρίξουν στις πλάτες τους πρωταγωνιστικούς ρόλους για να σε βγάλουν εσένα ως κρατικό θέατρο ασπροπρόσωπο. Η πολιτική τού “προσλαμβάνουμε δύο χρόνια και διώχνουμε”... εγώ είμαι ενάντιος με αυτή την πολιτική. Δεν λέω να κρατηθούν οι μέτριοι ή οι ατάλαντοι, γιατί υπάρχουν και μέτριοι και ατάλαντοι· να κρατηθούν οι ταλαντούχοι και να επενδύσει ο Θ.Ο.Κ. πάνω στους ταλαντούχους αυτούς ηθοποιούς. Γιατί είμαι της πεποίθησης ότι η υποκριτική δεν κατακτάται μέσα σε δύο χρόνια· θέλεις δέκα ζωές των οκτακοσίων χρόνων για να την κατακτήσεις... και αν τα καταφέρεις. Επομένως αυτούς τους νέους ανθρώπους -τους ταλαντούχους- να τους κρατήσει ο Θ.Ο.Κ. και να επενδύσει πάνω τους· να γίνουν οι αυριανοί του πρωταγωνιστές, είτε σε κωμωδίες είτε σε έργα δραματικά. Η πολιτική τού “μα γιατί να μείνουν τόσα πολλά χρόνια κάποιοι...” είναι για μένα λανθασμένη.
Τα κριτήρια δεν πρέπει να είναι αυτά. Το κριτήριο πρέπει να είναι ένα και μοναδικό: “έχει ταλέντο; τον χρειάζομαι! Δεν έχει ταλέντο; ας πάει σπίτι του”. Όλα τα άλλα είναι γραφειοκρατικές ηλιθιότητες που δεν έχουν θέση στην τέχνη. Με την τέχνη έχει σχέση μόνο αυτό που είπα προηγουμένως: το ταλέντο.


Μιλήστε μας για τα νέα σας επαγγελματικά σχέδια μετά τη Θ.Ο.Κ. εποχή και την παράσταση που ανεβάζετε τώρα στο Θέατρο Σκάλα. Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο Το Παιχνίδι του Τζιν;

Το Παιχνίδι του Τζιν είναι ένα πολύ τρυφερό και πάρα πολύ ωραίο έργο, έξυπνα γραμμένο από τον Αμερικανό Κόμπουρν. Είναι ένας ύμνος στη μοναξιά του ανθρώπου. Η μοναξιά δεν είναι ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει μόνο την τρίτη ηλικία. Η μοναξιά του ανθρώπου νομίζω πως υπάρχει σε όποια ηλικία κι αν βρισκόμαστε με τη μόνη διαφορά ότι σε μικρότερες ηλικίες βρίσκουμε τους τρόπους να διασκεδάσουμε αυτή τη μοναξιά· σε προχωρημένες ηλικίες -και συγκεκριμένα στην τρίτη ηλικία- δεν βρίσκουμε τρόπους να διασκεδάσουμε τη μοναξιά μας. Αυτό το έργο, πραγματικά, είναι ένας ύμνος για την ανθρώπινη μοναξιά και ιδιαιτέρα τις τρίτης ηλικίας. Είναι ένα τρυφερό έργο όπου διαμέσου ενός παιχνιδιού χαρτιών -που είναι το τζιν- βγαίνουν στην επιφάνεια τα μυστικά και τα άπλυτα δύο ανθρώπων. Ο στόχος δεν είναι να βγάλει ο συγγραφέας τα μυστικά και τα άπλυτα· στόχος είναι να βγάλει τον πόνο μέσα από τα μυστικά και τα άπλυτα, μέσα από αυτές τις αποκαλύψεις που συμβαίνουν πάνω στη σκηνή. Είναι ένα πάρα πολύ δυνατό έργο· γι' αυτό το λόγο το έκανα πρόταση στον κύριο Μελέκη.
Για τα μελλοντικά σχέδια: υπάρχει στα σκαριά μια παραγωγή που θα την κάνω με το Θέατρο Διόνυσος -αν τελικά γίνει- και παρακάτω άλλη μια πρόταση για το Red που θα γίνει με την ευκαιρία των εγκαινίων της Λεβέντιου Πινακοθήκης. Το Red έχει σχέση με τη ζωγραφική και για αυτό το λόγο θα παιχτεί το έργο εκεί.


Πώς βλέπετε το χώρο του θεάτρου στην Κύπρο σε επίπεδο παραγωγών, ηθοποιών και ελευθέρων θεάτρων;

Νομίζω ότι υπάρχει ένα αρκετά ψηλό επίπεδο θεατρικής παραγωγής και δημιουργίας στην Κύπρο. Βεβαίως ποτέ δε φτάνουμε στο τέρμα, έχουμε δρόμο να διανύσουμε χωρίς να υπάρχει το τέρμα σε αυτή τη ζωή. Είπαμε και πριν: το τέρμα είναι σε άλλες ζωές. Υπάρχει μια έντονη δραστηριότητα γύρω από το θέατρο όχι μόνο από το Θ.Ο.Κ. αλλά και από τα επιχορηγούμενα θέατρα και από άλλες ομάδες.


Τι σας δίνει δύναμη και έμπνευση να δημιουργείτε;
Ποιο ήταν και εξακολουθεί να είναι το κίνητρό σας και ο σκοπός σας ως καλλιτέχνης;

Να παράγω τέχνη μέσα από την -έστω υποκειμενική- ερμηνεία της τέχνης· γιατί η τέχνη είναι κάτι υποκειμενικό· για μένα τέχνη σημαίνει αυτό, για σένα τέχνη σημαίνει εκείνο, για κάποιον τρίτο τέχνη σημαίνει κάτι άλλο. Επομένως ο στόχος είναι να παράγω τέχνη μέσα στα όρια που εγώ θέτω και ερμηνεύω την τέχνη ως τέχνη και όχι μέσα από εξωγενείς παράγοντες. Έμπνευση μου δίνει η ζωή η ίδια.


Ποιο είναι το αγαπημένο σας είδος θεάτρου, ποιος ο αγαπημένος σας συγγραφέας;

Αγαπημένοι συγγραφείς υπάρχουν πάρα πολλοί. Λατρεύω κατ' αρχάς την αρχαία ελληνική τραγωδία και κωμωδία, το αρχαίο ελληνικό δράμα γενικά. Το λατρεύω πραγματικά. Το λατρεύω διότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα όσο φαίνονται: είναι ένα σπουδαίο είδος θεάτρου· δυστυχώς δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για αυτά τα κείμενα που έχουν γραφτεί δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν, άλλα είμαι σίγουρος ότι είναι γεμάτα με ένα μεγαλείο – το μεγαλείο του μυστικισμού. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν πραγματικά προικισμένοι. Και ουσιαστικά το αρχαίο ελληνικό δράμα έθεσε τα θεμέλια του μετέπειτα θεάτρου. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρξαν μεταγενέστερα σπουδαίοι συγγραφείς· υπήρξαν! Τους λατρεύω όλους τους σπουδαίους συγγραφείς. Σπουδαίοι όχι με την έννοια του ότι έκαναν όνομα αλλά σπουδαίοι μέσα από τα μυστικά της γραφής τους, είτε αυτό λέγεται αμερικάνικο θέατρο, είτε αγγλικό, είτε ρωσικό. Είναι πραγματικά μεγάλοι συγγραφείς, τεραστίων διαστάσεων συγγραφείς. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον. Όλους τους λατρεύω. Και όλα τα ήδη θεάτρου.


Γιατί ο Θ.Ο.Κ. δεν έχει τη δική του κρατική δραματική σχολή;

Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου θα έπρεπε να έχει τη δική του δραματική σχολή εδώ και χρόνια. Επί θητείας δικής μου, προσπαθήσαμε πάρα πολύ να δημιουργήσουμε μια δραματική σχολή εντός Θ.Ο.Κ.. Δυστυχώς για -κατά την ταπεινή μου γνώμη- ανούσιους λόγους δεν τα καταφέραμε. Ελπίζω οι μεταγενέστεροι από μας να τα καταφέρουν. Το κρατικό θέατρο χρειάζεται μια δραματική σχολή. Όλα τα μεγάλα κρατικά θέατρα έχουν τις δικές τους δραματικές σχολές όπου τα νέα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στους κόλπους ενός κρατικού θεάτρου. Όχι μόνο το Εθνικό Θέατρο, όχι μόνο το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος -για να μιλήσουμε για τον ελληνόφωνο χώρο- αλλά και σε άλλα κρατικά θέατρα υπάρχουν οι δραματικές σχολές. Είναι κρίμα που δεν τα καταφέραμε, όχι εξ υπαιτιότητος δικής μας. Ελπίζω οι μεταγενέστεροι από μας να καταφέρουν να δημιουργήσουν αυτή τη δραματική σχολή. Θεωρώ ότι είναι απαραίτητο συστατικό ενός κρατικού θεάτρου να έχει από δίπλα του δική του δραματική σχολή, διότι πιστεύω ότι τα πράγματα που έχει να προσφέρει μια δραματική σχολή διάρκειας τριών χρόνων -από μόνης της- είναι ελάχιστα· το μεγάλο σχολείο είναι η θεατρική πράξη εντός ενός επαγγελματικού θεάτρου. Και εμείς τότε, όταν ήμασταν μαθητές και αρχίσαμε να δουλεύουμε στο Θέατρο Τέχνης... εκεί ήταν το πραγματικό σχολείο. Από τα τρία χρόνια στη Δραματική Σχολή κέρδισα ήθος και πειθαρχία. Τα χνάρια της υποκριτικής -να αρχίσω να τα βρίσκω και να τα ανιχνεύω- τα βρήκα όντας μαθητής μεν, αλλά παράλληλα δουλεύοντας και στο θέατρο με τους υπόλοιπους επαγγελματίες ηθοποιούς, με ένα τεράστιο δάσκαλο που λεγόταν Κάρολος Κουν. Εκεί ήταν το πραγματικό σχολείο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι δραματικές σχολές είναι άχρηστες και δεν έχουν τίποτε να προσφέρουν· το αντίθετο: έχουν να προσφέρουν πάρα πολλά πράγματα αλλά η προσφορά αυτών των πραγμάτων βρίσκει το μεγαλείο της όταν αυτή η δραματική σχολή είναι συνδεδεμένη με ένα κρατικό θέατρο.


Πώς βλέπετε τους νέους ηθοποιούς στην Κύπρο; Υπάρχουν νέα άτομα που νομίζετε πως έχουν να προσφέρουν πράγματα στο θέατρο;

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει λίγο επάγγελμα της μόδας. Παρόλα αυτά υπάρχουν νεαροί ηθοποιοί, ταλαντούχοι ηθοποιοί και ελπίζω και ευελπιστώ μια κάποια στιγμή να πατήσουν γερά στα πόδια τους και να τους δούμε να ερμηνεύουν μεγάλους ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου.


Κύριε Βαρνάβα Κυριαζή σας ευχαριστούμε πάρα πολύ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου